در ساختار بانک محور اقتصاد کشور بیشترین مسئولیت تامین مالی به خصوص در سطح پروژه های کلان برعهده بانک ها می باشد. هدف از پرداخت وام با سازوکار سندیکایی، کاهش ریسک نامطلوب و افزایش نرخ موثر وام است. جامعه آماری این پژوهش اطلاعات ترازنامه ای پنج سال اخیر (1400-1396) بانک های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می باشد. در این تحقیق از تئوری فرامدرن پرتفوی مبتنی بر واریانس داده های نامطلوب یا نیم واریانس-نیم کوواریانس استفاده شده است. برای بررسی فرضیه تحقیق به کمک نرم افزار متلب، محل تماس مرز کارای مدل و خط بازار سرمایه در نرخ های مختلف سود محاسبه شده و پرتفوی بهینه وام های سندیکایی تعیین گردیده است. نتایج نشان می دهد؛ پرداخت وام های سندیکایی در قالب قراردادهای مشارکت مدنی و مضاربه بیشترین سود و کمترین ریسک را داشته و در مقابل، قراردادهای وام جعاله و فروش اقساطی کمترین سود و بیشترین ریسک را به همراه دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سرمایه یکی از عوامل بنیادین در ارزیابی سلامت و ثبات نظام بانکی به شمار می رود. از سویی دیگر، حجم سرمایه بانک ها اثر قابل ملاحظه ای بر جایگاه رقابتی آنها دارد. بنابراین، مطلوبیت و تناسب پایه سرمایه به منزله پوششی مطمئن در برابر گستره وسیعی از مخاطرات بانکی است. هدف از پژوهش حاضر، تاثیر تغییرات سرمایه بافر (حایل) بر تغییرات ریسک پرتفوی بانک ها است. این تحقیق به لحاظ روش شناسی کاربردی و اطلاعات معاملات انجام شده در بازه زمانی پنج ساله 1390 تا 1394 جمع آوری گردیده است. جامعه آماری تحقیق مشتمل بر 17 بانک با روش نمونه گیری حذف سیستماتیک از سازمان بورس اوراق بهادار است. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون های رگرسیون خطی و همبستگی با استفاده از نرم افزار Eviews استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد، تغییرات سرمایه بافر بر تغییرات ریسک پرتفوی تاثیر معنادار دارد و با توجه به ضریب منفی متغیر تغییرات سرمایه بافر، وجود رابطه ی معکوس بین تغییرات سرمایه بافر و تغییرات ریسک پرتفوی استنتاج می شود. همچنین، تغییرات سرمایه بافر در تعامل با چرخه کسب و کار، تنوع درآمد و نوسان دارایی بر تغییرات ریسک پرتفوی بانک ها تاثیرگذار است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

هدف نرخ حق بیمه ها در صنعت بیمه کشور همچنان تحت فشار رقابتی بیمه گران، برای ارایه نرخ های حق بیمه پایین تر قرار دارد. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف بررسی نحوه اثرگذاری تخفیف های ارایه شده بیشتر به حق بیمه های رشته بیمه شخص ثالث بر نرخ خسارت های این رشته بیمه ای انجام شده است. روش شناسی به منظور دستیابی به هدف پژوهش، از داده های رشته بیمه شخص ثالث وسایل نقلیه موتوری یک شرکت بیمه طی 6 سال استفاده شد. اما، چون داده های نرخ تخفیف ها بسیار پراکنده بود، از این داده ها اعداد فازی ساخته شد و رتبه بندی گردید تا مشخص شود نرخ خسارت ها در چه سالی بیشتر بوده است. یافته ها نتایج نشان داد با ارایه تخفیف های بیشتر، ریسک های پرخطرتری جذب شده اند. دیگر این که در مقایسه با سایر انواع خودرو، تخفیف ها برای خودروهای اتوکار از جذابیت کمتری برخوردار بوده و این نوع خودروها نسبت خسارت پایین تری داشته اند. همچنین، افزایش نرخ تخفیف ها در گذر زمان به جذب تعداد مشتریان بیشتر منجر شده است. نتیجه گیری ارایه تخفیف های بیشتر به نرخ حق بیمه های شخص ثالث بر افزایش نسبت خسارت ها اثر معناداری دارد و استراتژی کاهش نرخ حق بیمه ها علاوه بر کاهش دریافتی شرکت از محل حق بیمه ها، سبب افزایش نسبت خسارت ها به دلیل جذب ریسک های پرخطرتر می شود.

این مقاله به بررسی ثبات شاخص ریسک سیتماتیک(b)  در طول زمان با توجه به اطلاعات در دسترس در بورس اوراق بهادار تهران می پردازد.ضریب بتا بر اساس مدل بازار که توسط پرفسور شارپ (1963) ارائه شد، محاسبه می گردد. ضریب بتا همان شیب رگرسیون می باشد که از طریق برقراری رگرسیون خطی ساده بین بازده بازار و شرکت به دست می آید.ثبات بتا یکی از فروض اساسی در شکل گیری مدل قیمت گذاری دارایی های سرمایه ای (CAPM) است. در این راستا یکی از مهمترین مسائلی که سرمایه گذاران برای به دست آوردن بازده مورد انتظار خود با آن مواجهند، صحت تخمین بتا و ثبات آن در طول دوره سرمایه گذاری است. بر این اساس هر چه ضریب بتا از ثبات بیشتری برخوردار باشد، بازار سهام کارآیی بالاتری خواهد داشت و سرمایه گذاران با اطمینان خاطر بیشتری نسبت به بازده مورد انتظار خود به بازار سرمایه وارد می شوند. لذا در این تحقیق به کمک روش OLS و با استفاده از بازده ماهیانه سهام طی سال های 1384 تا 1388 به بررسی ثبات بتا در شرکت ها و پرتفوی ها پرداخته شد که در نهایت نتایج تحقیق دلالت بر ثبات بتا برای سهام انفرادی و بدره های سهام داشت.

در مقاله حاضر رابطه بین تعداد سهام موجود در سبد و ریسک آن با استفاده از روش تنوع بخشی ایوانز و آرچر در فاصله زمانی مرداد ماه سال1373 تا شهریور ماه سال 1382 به طور ماهانه در بازار بورس اوراق بهادار تهران مورد بررسی قرار گرفت. نتایج تحقیق نشان می دهد که بین اندازه سبد اوراق بهادار و ریسک آن رابطه معکوس و معنی داری وجود دارد. همچنین در تحقیق حاضر مشخص شد که برای از بین بردن ریسک غیر سیستماتیک تا چه حد می توان اندازه سبد اوراق بهادار را افزایش داد. نتایج نشان می دهد که ریسک سبد اوراق بهادار با افزایش تعداد سهام با یک خط مجانب کاهش یافته و این خط مجانب در سبد 36 سهمی به متوسط ریسک سیستماتیک بازار نزدیک می شود. به عبارت دیگر ریسک سبد اوراق بهادار با افزایش تعداد سهام سریعا کاهش پیدا می کند و وقتی تعداد اوراق بهادار از 36 سهم بیشتر شود، اثر تنوع بخشی ناچیز می شود و یا ریسک غیر سیستماتیک تقریبا از بین می رود.

در روند تکامل تئوری پرتفوی به دلیل وجود محدودیت هایی که در مفروضات اساسی مدل بهینه سازی مارکوویتز وجود داشت، مفهوم ریسک نامطلوب و مدل میانگین-نیم واریانس ابداع گردید که نقص مدل سنتی را برطرف کرده و وابستگی به مفروضات محدود کننده را از بین می برد. اما این مدل نیز از نظر تئوری های مطلوبیت اقتصادی سرمایه گذار دچار یک نقص عمده بوده و به دلیل عدم اندازه گیری نوسانات مثبت، مطلوبیت اقتصادی حرکات صعودی قیمت دارایی ها را در نظر نمی گیرد. لذا در آخرین پژوهش های بهینه سازی پرتفوی، مدل ریسک نامطلوب-پتانسیل مطلوب (Lpm-Upm) ارائه گردید که این مدل از نظر مطلوبیت دارای پشتوانه تئوریک قوی نظیر تئوری چشم انداز و تئوری مطلوبیت اقتصادی ون نیومن و مورگنشترن می باشد.در این پژوهش، پرتفوی بهینه مدل LPM-UPM در سطوح مختلف ریسک و پتانسیل پذیری با استفاده از داده های شاخص های تمامی صنایع و با بکارگیری از نرم افزار Matlab محاسبه گردید. دوره زمانی بهینه سازی از سال 1389 تا 1392 در نظر گرفته شده است و دوره پس از آن (از 1392 تا 1395) روند پرتفوی بهینه شده طی مدل LPM-UPM با پرتفوی بهینه مدل میانگین واریانس مقایسه خواهد شد. عملکرد پرتفوی های مزبور با استفاده از نسبت شارپ سنجیده شده و با استفاده از آماره جابسون-کورکی معناداری تفاوت عملکرد دو پرتفوی آزمون خواهد شد.نتایج پژوهش نشان می دهد در تمام رویکردهای مختلف ریسک پذیری و در تمام نقاط مرز کارا، بطور معناداری پرتفوی Lpm-Upm عملکرد بهتری نسبت به مدل سنتی مارکوویتز دارد.

یکی از مهم ترین دغدغه های سرمایه گذاران در بازارسرمایه، انتخاب پرتفویی است که از لحاظ سودآوری و ریسک بهینه باشد. هدف مطالعه ی حاضر مقایسه سودآوری و درجه ریسک پرتفوی های حاوی درصدهای متفاوتی از سهام گروه های کشاورزی و صنایع غذایی به همراه سایر صنایع، بریکدیگر می باشد. برای این منظور بازده روزانه 18 شرکت فعال در بورس اوراق بهادار تهران برای گروه فلزات، کشاورزی، صنایع غذایی، بانکی، پتروشیمی و شیمیایی طی بازه زمانی 99-1398 جمع آوری و در قالب 11 پرتفوی دسته بندی گردید. بازده پرتفوی ها شبیه سازی شد و بهترین پرتفوی ها بر اساس معیارهای برتری تصادفی تعیین شد. نتایج نشان داد اگر درجه ی ریسک گریزی افراد مشخص نباشد پرتفوی 10 و 6 که به ترتیب دارای 30 و 25 درصد از سهام گروه کشاورزی و صنایع غذایی می باشد، پرتفوی های برتر هستند و اگر درجه ریسک گریزی افراد مشخص باشد، پرتفوی شماره 11 با 30 درصد از سهام گروه کشاورزی و صنایع غذایی بهترین پرتفوی درمیان پرتفوی های ریسکی است. همچنین برای افراد با درجه ریسک گریزی کمتر پرتفوی 6 با 25 درصد از سهام کشاورزی و صنایع غذایی و 20 درصد از گروه پتروشیمی و پرتفوی 4 با 80 درصد از گروه پتروشیمی و بدون سهام صنایع غذایی و کشاورزی پرتفوی های برتر هستند و برای افراد با درجه ریسک گریزی بیش تر پرتفوی 10 و 2 به ترتیب با 30 و 10 درصد از سهام گروه کشاورزی و صنایع غذایی، بر پرتفوی های دیگر برتری دارند. پرتفوی های برتر درصد بیش تری از سهام کشاورزی و صنایع غذایی را دارا است و بالاترین درصد سهم مربوط به سهام گروه پتروشیمی است. بنابراین، سهام گروه کشاورزی و صنایع غذایی درکنار سایر سهام می تواند کمک به برتری پرتفوی نماید. همچنین با افزیش درصد سهام پتروشیمی در پرتفوی می توان مطلوبیت را حداکثرنمود.